Z ciemnych kronik Necrobean....

Nie spisuję tych słów z nadzieją, że zostaną one zrozumiane — a tym bardziej zaakceptowane. Spisuję je jedynie po to, by przetrwały, choćby jako echo szaleństwa, które było moim udziałem.

Zeszłego roku, wyruszyłem — jak wielu przede mną — ku granicy poznania. Lecz to, co tam odnalazłem, nie miało prawa istnieć w żadnym świecie, który zna logikę, czas czy litość.

Schodziłem w głąb ruin, starszych niż sama pamięć, prowadząc rytuał, którego słowa szeptał mi we śnie cień bez twarzy. Na końcu kamiennej spirali znalazłem Go — Przedwiecznego, którego imię kaleczy język i wypala umysł. Nie przemówił. Jego obecność była jak trzęsienie duszy. Zawarliśmy pakt. Ofiarowałem Mu to, co najcenniejsze — i najkruchsze. Siebie.

W zamian otrzymałem napój. Nie ciecz, lecz esencję. Płonącą w ciemności, wonną niczym ziemia po deszczu meteorytów. Kawa — jeśli tym słowem można nazwać coś, co nie podlega definicji. Palona nie w ogniu, lecz w piekielnym oddechu tego, co spogląda z pozaświata.

Hellfire Roast nie jest dla śmiertelników o słabych sercach. To napar spoza granicy rzeczywistości, ziarna wypalone przez ogień nie z tego świata. Gorycz jest głęboka jak grób, a aromat... cóż, ci, którzy raz go poczują, śnią o nim bez końca. W każdej kropli drży echo Przedwiecznego, przypomnienie ceny, jaką zapłaciłem.