Z ciemnych kronik Necrobean....

Były to z początku tylko drobne dolegliwości — znużenie nieproporcjonalne do wysiłku, ciężkość powiek, cienie pod oczami, których nie dało się już zatuszować żadnym światłem dnia. Z każdym kolejnym porankiem mężczyzna budził się bardziej osłabiony, jakby noc nie przynosiła już ulgi, lecz wysysała z niego ostatki sił. Lecz to nie zmęczenie budziło w nim najgłębszy lęk, a sny, które wkrótce przybrały formę czegoś więcej niż zwykłe majaki znużonego umysłu.

W każdym śnie pojawiała się ta sama scena: krąg zakapturzonych postaci, śpiewających pieśń bez słów, drżącą z prastarego języka, którego nie znał, a mimo to rozumiał. Sam stał pośrodku, bezwolny, nagi w świetle czarnego księżyca, i z każdym obrzędem — bo nie potrafił nazwać tego inaczej — coś w nim słabło. Czuł to jak chłód, który wypływa z serca i rozprasza się po kończynach — jakby za każdym razem oddawał cząstkę swojej duszy... dobrowolnie.

...